ریشه کنی مگس ها تخصص ماست


چه مگس هایی نیش می زنند؟

کدام گونه از مگس ها نیش می زنند؟

مگس ها روی بدن و صورت ما پرواز می کنند، بر روی غذای ما می نشینند و برخی از آن ها می توانند نیش بزنند. آیا نیش مگس ها خطرناک است؟ با تمام این ویژگی های آزاردهنده، آیا مگس ها خطرناک هستند؟ در این مقاله به این سوال پاسخ خواهیم داد.

 

به طور کلی مگس ها می توانند عامل انتقال بیماری های خطرناکی باشند، همچنین برخی از افراد نیز به بزاق مگس ها واکنش های آلرژیک شدیدی نشان می دهند. اما برخی گونه های مگس وجود دارند که علاوه بر انتقال بیماری و انتشار عوامل آلرژی زا، می توانند نیش بزنند و یا گاز بگیرند.

 

این مگس ها از خون تغذیه می کنند و برای تأمین مواد غذایی مورد نیاز خود انسان ها و حیوان ها را مورد گزش قرار می دهند، هر کدام از این مگس ها خصوصیات و اکولوژی خاص خود را دارند.

 

مگسهایی که نیش میزنند

 

خرمگس

 

اندازه بزرگ این مگس ها می تواند برای برخی افراد ترسناک باشد این نوع از مگس ها به دلیل بزرگ بودن اندازه مگس و عمیق بودن جای گزش آن ها بسیار دردناک می باشد. این مگس ها وقتی که پوست را گاز می گیرند موجب درد و تورم در پوست می شوند.

 

این نوع از مگس ها روی بدن اسب و سایر حیوانات می نشینند آن ها به دی اکسید کربن جذب می شوند و هم چنین محیط های مرطوب مثل محل تجمع آب و آب های راکد را برای زندگی ترجیح می دهند.

 

این مگس ها عامل انتقال بیماری نیستند، اما اگر کسی را گاز بگیرند شیاری بر روی پوست ایجاد می کنند که منجر به ایجاد جراحت و خونریزی می شود و مگس ها از طریق آن مجرا، خون را می خورد. موقعی که خرمگس پوست انسان را گاز می گیرد می توان درد ناشی از آن را به خوبی حس کرد. زیرا آرواره های دهان این مگس مانند یک قیچی کوچک، پوست را برش می دهند.

 

 

علائم و درمان نیش خرمگس

 

گزش خرمگس ممکن است موجب ورم، قرمزی پوست و خارش گردد اما به طور کلی به درمان نیاز ندارد ولی می توانید برای کاهش خارش، از پماد آنتی هیستامین استفاده کنید. اگر بدن شما نسبت به گزش خرمگس حساسیت نشان داد و دچار ضعف و سرگیجه یا تورم در قسمت های مختلف بدن شدید بهتر است برای درمان آن اقدام کنید.

 

اگر علائمی مانند عفونت، چرک و ورم بر روی پوست مشاهده کردید حتما به پزشک مراجعه کنید زیرا ممکن است موجب عفونت باکتریایی گردد.

 

نیش مگس های شنی

 

مگس های شنی از نظر ظاهر شبیه به مگس های فاضلاب هستند و از خون پستانداران و خزندگان تغذیه می کنند. طول بدن آن ها نزدیک به یک سانتیمتر است و بال ها و پاهایی بلند به شکل V دارند.

 

نیش این مگس ها ممکن است باعث ایجاد تاول و ورم همراه با خارش گردد. شما می توانید از لوسیون های ضدعفونی کننده استفاده کنید تا شدت خارش آن کاهش یابد و از ایجاد عفونت جلوگیری کنید. در موارد کمی ممکن است این مگس ها عامل انتقال بیماری لیشمانیاز یا لیشمانیوز باشند که موجب ایجاد زخم های پوستی عمیق می گردند.

 

مگس های سیاه

 

مگس های سیاه گاهی با نام مگس بوفالو نیز شناخته می شوند و حشرات علاقه شدیدی به رطوبت دارند. این گونه از مگس ها معمولاً در اطراف رودخانه ها یا نهرها پیدا می شوند. وقتی آن ها را زیر میکروسکوپ مشاهده کنید برجستگی سیاه رنگی را بر روی آن مشاهده می کنید.

 

اگرچه آن ها نیش می زنند ولی عامل انتقال بیماری نیستند. معمولاً در اواخر بهار و اوایل تابستان به خصوص کنار رودخانه ها و نهرها پرواز می کنند. نیش مگس های سیاه منجر به ورم های قرمزی می گردد که خارش ایجاد می کنند. بعضی افراد که نسبت به گزش مگس های سیاه حساسیت دارند که باید به پزشک مراجعه کنند.

 

گزش مگس سیاه بیشتر در قسمت های سر، صورت و پشت گردن گزارش شده است. اگر مگس سیاهی را با انگشت بگیرید ممکن است شما را گاز بگیرد و به شدت مجروح کند علائم گزش این مگس ها با عنوان تب مگس سیاه شناخته می شود که می تواند شامل سردرد، تب و حالت تهوع باشد.

 

نیش مگس های گوزن

 

این مگس ها کمی کوچک تر از خرمگس ها هستند و عمدتاً در فصل بهار ظاهر می شوند. آن ها نیز مانند خرمگس توسط دهان قیچی مانند خود منافذ پوست را باز می کنند، بنابراین گزش آن ها می تواند بسیار دردناک باشد.

 

 

این نوع از مگس ها معمولاً در مناطق مردابی، دریاچه ها و سایر مناطق آبی یافت می شوند. مگس های گوزن مانند خرمگس ها به دی اکسید کربن و گرما جذب می شوند.

 

مگس های گوزن دارای دهانی بزرگ هستند که می توانند به کمک آن خون زیادی را بمکند و درد زیادی را ایجاد کنندیکی از تفاوت های مگس گوزنی با خرمگس در زوائد دهانی آن ها و نحوه مکش خون است.

 

استفاده از لوسیون ها و آنتی هیستامین ها می تواند موجب کاهش درد و خارش ناشی از آن گردد. افراد کمی نسبت به گزش این مگس ها حساسیت نشان می دهند که این حساسیت به صورت علائمی مانند کهیر و خس خس سینه خود را نشان می دهد. هم چنین این نوع مگس می تواند عامل انتقال بیماری تولارمی باشد که موجب عفونت های باکتریایی می گردد و معمولاً با مصرف آنتی بیوتیک درمان می گردد.

 

پشه ریزه

 

این مگس ها بیشتر به پشه ها شبیه هستند. این مگس ها بسیار کوچک هستند به همین دلیل به پشه ریزه شهرت دارند. طول بدن آن ها کمتر از یک میلیمتر است و به آسانی، حتی از توری نصب شده بر پنجره ها و درها وارد خانه ها می شوند. این مگس ها جزء مگس های تهاجمی هستند و به نوع گزنده و غیر گزنده تقسیم می شوند.

 

این گونه از مگس ها معمولاً در سواحل دریا و رودخانه مشاهده می گردند. لارو آن ها در لجن رشد می کند و گاهی در آب های آلوده شناور می شوند. این مگس ها بیشتر در ساعات روز فعالیت دارند.

 

این حشرات مزاحم بیشتر در مناطق گرم و مرطوب دیده می شوند. گزش این مگس های کوچک موجب قرمزی، خارش، جوش یا تاول می گردند اما گزش این مگس عامل انتقال هیچگونه بیماری به انسان نیست اما در حیوانات به ویژه دام ها می تواند مشکل ساز باشد.

 

مگس های اصطبل

 

این مگس ها معمولاً در اواخر تابستان و اوایل پاییز پیدا می شوند و همانظور که از نام آن مشخص است بیشتر در اصطبل ها و محل های نگهداری از حیونات دیده شده و از خون دام ها تغذیه می کنند. مگس های اصطبل از نظر ظاهری به خرمگس ها شباهت بسیاری دارند اما یکی از تفاوت های آن با خرمگس این است که مگس های اصطبل اجزای دهانی خاصی برای مکیدن خون دارند.

 

 

مگس های پاشلک

 

این مگس ها گونه ای از مگس های گوزن هستند. معمولاً آن ها در مناطق مرطوب و جنگلی پیدا می شوند و بیشتر آن ها نیش نمی زنند ولی برخی از آن ها از دهان خود برای تحریک پوست شکارچیان استفاده می کنند.

 

مشکلات ناشی از نیش مگس ها

 

علاوه بر درد ناشی از آن، گزش می تواند باعث ایجاد حساسیت هایی گردد برخی از آن ها می توانند عامل انتقال بیماری باشند به عنوان مثال مگس های گوزنی عامل انتقال بیماری تولارمیا می باشند.

 

حتی برخی مگس ها می توانند به دام ها حمله کنند و آن ها را نیش بزنند علاوه بر شیوع بیماری در حیوانات، هجوم گله مگس ها می تواند بر سلامتی گله های گاو یا اسب تأثیر منفی بگذارد.

 

چگونه می توانیم از شر مگس ها و نیش آنها خلاص شویم؟

 

بهترین روش برای کنترل مگس های گزنده و یا نیش زننده، حذف شرایط مطلوب برای تولید مثل و زندگی آفات می باشد. مگس ها برای تخمگذاری نیاز به منابع غذایی، محیط مرطوب و آب دارند، بنابراین شما می توانید با کاهش منابع غذایی و رطوبت، مانع تجمع و افزایش مگس ها شوید.

 

برخی مگس های گزنده و نیش زننده ممکن است در مواد آلی پوسیده رشد کنند که شما می توانید با خالی کردن سریع سطل زباله و تمیز کردن مواد ارگانیک، مانع حضور مگس هادر خانه شوید.